DARMOWA DOSTAWA JUŻ OD 150 ZŁ! Sprawdź szczegóły

x


    
    
    










    
    





Monitor Prawniczy Nr 3/2016

5% taniej
Promocyjna cena 5% taniej
  • 61,75 zł z VAT
    Cena katalogowa: 65,00 zł z VAT
    5% taniej
    Promocyjna cena
  • Koszt dostawy od 8,98 zł

    Wysyłka w 24 godziny [?]

    Zamówienia złożone w dniu roboczym do 15:00 wysyłamy tego samego dnia!

Opis produktu:

W numerze 3/2016 "Monitora Prawniczego" polecamy m.in.: "Prawna regulacja przysposobienia ze wskazaniem a problem handlu dziećmi", Rafał Łukasiewicz. W dniu 24.7.2015 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy o wspieraniu rodziny i... więcej ›

Więcej o czasopiśmie

W numerze 3/2016 "Monitora Prawniczego" polecamy m.in.:

  • "Prawna regulacja przysposobienia ze wskazaniem a problem handlu dziećmi", Rafał Łukasiewicz. W dniu 24.7.2015 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, która uregulowała normatywnie instytucję przysposobienia ze wskazaniem. Głównym założeniem pomysłodawców zmian było uszczuplenie przypadków handlu dziećmi, polegających na tym, że rodzice biologiczni w zamian za pewną sumę pieniędzy wyrażali zgodę na przysposobienie ich dziecka przez osobę im w zasadzie obcą, a poznaną chociażby za pośrednictwem Internetu. Wprowadzone przez polskiego ustawodawcę zmiany nie rozwiązują jednak tego problemu.
  • "Wysokość kary umownej a możliwość jej miarkowania", dr Radosław Strugała.Sąd Najwyższy wyjątkowo często – regularnie wręcz – wypowiada się w kwestiach związanych z instytucją kary umownej, szczególnie zaś z problematyką jej miarkowania. Z równą regularnością wypowiedzi te są analizowane przez przedstawicieli doktryny, także na łamach "Monitora Prawniczego". Cel niniejszego opracowania jest podobny. W pierwszej kolejności, służy ono analizie wyroku, w którym SN ostatnio odniósł się do kryteriów miarkowania kary umownej (I CSK 124/13). Sformułowane w uzasadnieniu tego wyroku tezy skłaniają ponadto do dalszych rozważań nad wysokością kary umownej jako podstawą do ingerencji sądu polegającej na obniżeniu kary lub uznaniu zastrzegającego ją postanowienia umownego za bezskuteczne (nieważne). Konieczne wydaje się bowiem rozróżnienie sytuacji, w których ingerencja taka powinna przyjmować postać miarkowania kary umownej, o którym mowa w art. 484 § 2 KC oraz sytuacji, w których powinna się ona dokonywać w oparciu o przepisy ogólne, takie jak art. 58 (3531) KC. Próba dokonania takiego rozróżnienia jest drugim celem tego opracowania. Poza tym, w artykule poruszone zostaną niektóre procesowe aspekty miarkowania kary umownej, które mogą budzić istotne wątpliwości.
  • "Postępowanie upominawcze po skierowaniu sprawy z elektronicznego postępowania upominawczego – wybrane zagadnienia", dr Piotr Sławicki. Elektroniczne postępowanie upominawcze stanowi od 2010 r. rzeczywistość postępowania cywilnego, która potwierdziła nieodwracalność informatyzacji polskiego sądownictwa z jednej strony, zaś z drugiej umożliwiła realizację szybszego rozstrzygania sporów bez pozbawienia obu stron skutecznej ochrony prawnej – powoda w dochodzeniu swoich roszczeń, zaś pozwanego w przyznaniu narzędzi do podjęcia obrony przed aktywnością inicjatora procesu cywilnego. Wprowadzenie EPU miało na celu przyśpieszenie rozpoznania niektórych spraw cywilnych wraz z jednoczesnym obniżeniem kosztów postępowania, co przynajmniej częściowo udało się zrealizować. Zostało ono przewidziane jako procedura o charakterze fakultatywnym, w przeciwieństwie chociażby do postępowania upominawczego. Niewątpliwie jednak EPU nie zawsze może stanowić ostateczne pole rozstrzygnięcia sporu przez sąd powszechny, bowiem nie służy ono automatycznemu i bezrefleksyjnemu wydawaniu orzeczeń zgodnych z wolą powoda, a ponadto dla podjęcia merytorycznej obrony nierzadko konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego. Prowadzi to do oczywistego wniosku, że EPU stanowić może pierwszy etap w dochodzeniu powództwa, jednak w sytuacjach przewidzianych ustawą, sprawa przekazywana jest do sądu według właściwości ogólnej. Przedmiotem rozważań w niniejszym artykule jest możliwość rozpoznania sprawy w postępowaniu upominawczym, będącym następstwem EPU. W opracowaniu wskazano trzy przypadki, w których e-sąd przekazuje sprawę do sądu według właściwości ogólnej. Po przekazaniu sprawy przez e-sąd do sądu według właściwości ogólnej, co do zasady możliwe jest procedowanie, przy wykorzystaniu trybów przyśpieszonych, przede wszystkim tradycyjnego postępowania upominawczego. Istotne jest wskazanie, jakie braki formalne mogą podlegać uzupełnieniu po skierowaniu sprawy do sądu według właściwości ogólnej. W szczególności analizie poddano kwestię wezwania do uzupełnienia braków pozwu w trybie art. 50537 § 1 oraz art. 130 § 1 KPC.

Szczegóły

Seria: Monitor Prawniczy
Rok wydania: 2016
ISBN: 977123065016705
ISSN: 1230-6509
Oprawa: Miękka
Waga: 156 g

Pliki do pobrania