Monitor Prawniczy Nr 19/2020

5% taniej
Promocyjna cena 5% taniej
  • 71,25 zł z VAT
    Cena katalogowa: 75,00 zł z VAT
    5% taniej
    Promocyjna cena
  • Koszt dostawy od 8,95 zł

    Wysyłka w 24 godziny [?]

    Zamówienia złożone w dniu roboczym do 14:00 wysyłamy tego samego dnia!

Specjalistyczny dwutygodnik omawiający kluczowe zagadnienia prawnicze. W numerze 19/2020 „Monitora Prawniczego" polecamy: Dr Julita Zawadzka „Procesowe konsekwencje zmiany przepisów Kodeksu cywilnego o przedawnieniu roszczeń przeciwko konsumentom w świetle... więcej ›

Opis czasopisma

Specjalistyczny dwutygodnik omawiający kluczowe zagadnienia prawnicze.

W numerze 19/2020 „Monitora Prawniczego" polecamy:

  • Dr Julita ZawadzkaProcesowe konsekwencje zmiany przepisów Kodeksu cywilnego o przedawnieniu roszczeń przeciwko konsumentom w świetle orzecznictwa". Z dniem 9.7.2018 r. weszła w życie nowelizacja przepisów Kodeksu cywilnego o przedawnieniu roszczeń . Jedną z wprowadzonych wówczas zmian było dodanie do art. 117 KC § 2[1], zgodnie z którym: „Po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi". Najczęściej zmianę tę wyjaśnia się przez stwierdzenie, że począwszy od 9.7.2018 r. upływ terminu przedawnienia roszczenia przysługującego wobec konsumenta sąd uwzględnia z urzędu, bez potrzeby podnoszenia przez konsumenta zarzutu przedawnienia. W rzeczywistości jednak konsekwencje tej zmiany dla sposobu dochodzenia roszczeń są dużo dalej idące. Po dwóch latach stosowania przez sądy nowej regulacji przedawnienia roszczeń wobec konsumentów można już przedstawić te konsekwencje na konkretnych przykładach z orzecznictwa.
  • Dr Łukasz WęgrzynowskiPrawnorzeczowe skutki zniszczenia lokalu stanowiącego przedmiot odrębnej własności". Uchwalenie ustawy z 24.6.1994 r. o własności lokali było jednym z pierwszych przedsięwzięć ustawodawcy zmierzających w kierunku dostosowania przepisów dotyczących nieruchomości do nowych realiów społeczno-gospodarczych. Trudno oprzeć się jednak wrażeniu, że była to regulacja „odgórna", a nie „oddolna". Przepisy WłLokU nie sankcjonowały dotychczasowej praktyki, nie regulowały konstrukcji wypracowanych w obrocie i nie rozstrzygały dostrzeżonych już wątpliwości. Wręcz przeciwnie, w dużym stopniu stanowiły całkiem nową jakość, stając się impulsem dla rozwoju praktyki w kierunku wskazanym przez ustawodawcę. Z tej perspektywy widać, że uchwalenie WłLokU było krokiem odważnym oraz, jak się wydaje, uzasadnionym, jeśli uwzględnić potrzebę szybkiego dostosowania obrotu nieruchomościami do nowych realiów społeczno-gospodarczych. Tym niemniej, stworzyło szereg trudności natury praktycznych, gdyż tak uchwalana ustawa nie mogła nie mieć luk i zawierać w pełni spójne regulacje prawne. Ciężar rozstrzygania pojawiających się wątpliwości praktycznych spadł, przynajmniej w pierwszym etapie, na orzecznictwo sądowe. Jednym z zagadnień nieuregulowanych jest ocena prawna skutków zniszczenia lokalu stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Problem zaczyna się pojawiać w praktyce orzeczniczej, w różnych stanach faktycznych i konfiguracjach procesowych. Nie trzeba chyba wyjaśniać, że ma kapitalne znaczenie praktyczne, a jednocześnie występują wyraźnie trudności zarówno z bliższym wyjaśnieniem istoty zależności między istnieniem lokalu a prawem do lokalu, statusem prawa do gruntu w razie zniszczenia lokalu, jak też ze wskazaniem instrumentów prawnych mogących służyć do realizacji praw osób zainteresowanych w związku ze zniszczeniem lokalu.
  • Jakub KobylińskiCharakter prawny zaleceń pokontrolnych wydawanych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków". Zgodnie z ustawą z 23.7.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami organem, któremu powierzono ochronę zabytków, jest m.in. wojewoda. W jego imieniu zadania i kompetencje związane z tym zakresem spraw wykonuje wojewódzki konserwator zabytków jako wyspecjalizowany organ administracyjny. W celu umożliwienia pełnienia swojej funkcji, ww. organ wyposażono w szereg instrumentów prawnych, w tym o charakterze kontrolnym i nadzorczym.
  • Dr hab. Marcin DziurdaPostępowania sądowe z udziałem Wód Polskich". W uchwale z 27.2.2020 r., III CZP 57/19, Sąd Najwyższy rozstrzygnął dwie istotne kwestie dotyczące odpowiedzialności województw za nienależyte wykonywanie obowiązku utrzymywania wałów przeciwpowodziowych. Po pierwsze, stwierdził, że województwo ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za niezgodne z prawem działania lub zaniechania marszałka województwa przy wykonywaniu władzy publicznej w ramach zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, o których była mowa w art. 75 ust. 1 ustawy z 18.7.2001 r. – Prawo wodne, czyli utrzymywania urządzeń melioracji wodnych podstawowych, w tym wałów przeciwpowodziowych. Po drugie, wyjaśnił, że mimo wejścia z dniem 1.1.2018 r. nowej ustawy – Prawo wodne, w tym art. 534 ust. 5 pkt 3, w takich sprawach w miejsce pozwanego województwa nie wstąpiło z tą datą Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, jako odrębna osoba prawna.
  • Dr hab. Tadeusz ZembrzuskiPowołanie sędziego do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego sądu wyższego szczebla a rozpoznanie sprawy przydzielonej w dotychczasowym miejscu służbowym". W przepisach ustawy PrUSP wyrażono zasadę niezmienności składu sądu, którą powiązano z prowadzeniem zasady losowego przydzielania spraw. Zastrzeżenie, że zmiana miejsca służbowego sędziego lub delegowanie do innego sądu oraz zakończenie delegowania nie stanowią przeszkody do podejmowania czynności w sprawach przydzielonych w dotychczasowym miejscu służbowym albo miejscu pełnienia służby (art. 47b § 4 PrUSP) nie odnosi się do sytuacji, w której zmiana łączy się z aktem powołania sędziego do pełnienia urzędu w sądzie wyższego szczebla. Rozpoznanie przez sędziego sądu rejonowego, następnie powołanego do pełnienia służby na stanowisku sędziego sądu okręgowego, sprawy przydzielonej mu przed powołaniem do pełnienia urzędu w wyniku uzyskanego awansu zawodowego, wiąże się z orzekaniem w warunkach ziszczenia się przyczyny nieważności postępowania zniesieniowej (art. 379 pkt 4 KPC).
  • Paweł BańczykNiezbędność decyzji Trybunału Sprawiedliwości do wydania wyroku przez sąd odsyłający jako przesłanka dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - glosa". Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 26.03.2020 r. w sprawach połączonych C 558/18 i C 563/18, Miasto Łowicz przeciwko Skarbowi Państwa – Wojewodzie Łódzkiemu i in., jest wart odnotowania i przeanalizowania nie tylko dlatego, że zapadł w sprawie dotyczącej polskiego systemu wymiaru sprawiedliwości i reżimu odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziów. Trybunał doprecyzował w nim, jak należy rozumieć jeden z warunków dopuszczalności wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym kierowanych do niego przez sądy krajowe na mocy art. 267 TFUE, tj. wymóg niezbędności decyzji Trybunału do wydania wyroku przez sąd odsyłający. Wyrok ma zatem duże znaczenie nie tylko dla sądów polskich, lecz również dla sądów wszystkich innych państw członkowskich. Dotyczy bowiem istotnego zagadnienia proceduralnego, które od lat jest przedmiotem wątpliwości i nieporozumień.

W Monitorze Prawniczym znajdziesz:

  • Wnikliwe opracowania analizujące najistotniejsze zmiany w prawie.
  • Fachowe opinie i analizy zagadnień problemowych.
  • Przegląd najistotniejszego, nowego orzecznictwa.
  • Aktualności z sal sądowych.
  • Obszerne dodatki tematyczne.
  • Odpowiedzi na pytania kierowane do redakcji.

Pliki do pobrania

Szczegóły

  • Seria: Monitor Prawniczy
  • Rok wydania: 2020
  • Oprawa: Miękka
  • Liczba stron: 56
  • Waga: 180 g
  • ISSN: 1230-6509
  • ISBN: 977123065020440
  • EAN: 977123065020440
  • Kod serwisu: PZ51